സന്തതം സ്തുതി തവ ചെയ്വേനേ ഞാൻ 
നിൻതിരുകൃപയോ സാന്ത്വനകരമേ

1 ചന്തം ചിന്തും നിന്തിരുകരമെൻ 
ചിന്താഭാരം നീക്കിടുന്നതിനാൽ 

2 എരിതീ സമമായ് ദുരിതം പെരുകി 
ദഹനം ചെയ്തിതു ഗുണചയമഖിലവും 

3 അന്നാളിൽ നിന്നാശയമുരുകി 
വന്നെൻ പേർക്കായ് ക്രൂശിൽ നീ കയറി 

4 ഒരു നാൾ തവ കൃപ തെളിവായ് വന്നു 
കരളു തുറന്നു കരുതി ഞാനന്നു 

5 എത്താസ്നേഹം കരുതി നീയെന്റെ 
ചിത്താമോദം വരുത്തി നീ പരനേ! 

6 എന്തേകും ഞാൻ പകരമിതിന്നു 
ചിന്തിച്ചാൽ ഞാനഗതിയെന്നറിവായ്  

7 എൻ നാളെല്ലാം നിന്നുടെ പേർക്കായ് 
മന്നിൽ നിൽപ്പാൻ കരുണ നീ ചൊരിക