പല്ലവി
വീണാൾ സീയോൻ കുമാരി താണാൾ അഴലാഴിയിൽ
പ്രാണനാഥന്റെ തിരുമേനി ക്രൂശിന്മേൽ കണ്ടു; വീണാൾ
അനുപല്ലവി
കാണുന്നതിതാരയ്യോ! എൻ പ്രാണനാഥനോ ക്രൂശിൽ
ആണിമേൽ തൂങ്ങുന്നി-തെന്നാനന്ദമോ?
ഞാനി നീ പൊകിന്നിതെങ്ങൊ? ഇടം-ഏതും
കാണു-ന്നില്ലെനിക്കയ്യോ!- കാണുന്നില്ലേ!
മാനുവേലനേ! എന്നെ താനേ വിട്ടു നീപോയോ?
മാനസത്തിങ്കലിടി വീണേ എന്നങ്ങലറി; വീണാൾ
ചരണങ്ങൾ
മന്നാ! കൃപാക്കടലേ!-എന്നുള്ളമുരുകുന്നേ
എന്നെ അൻപോറ്റു നൊക്കി-ടുന്നതാലെ
എന്നിൽ പ്രേമത്തീയയ്യോ!- നന്നായ് ജ്വലിപ്പിക്കും തൃ-
ക്കണ്ണെ-ന്തയ്യൊ തിരുമുൻ-വന്നു നിന്നും
ഒന്നു പോലും നോക്കാതെ-നന്നായടച്ചിരിക്കു-
ന്നെന്ന-ങ്ങവൾ ചൊല്ലിയും- കണ്ണീർ ചൊരിഞ്ഞും കൊണ്ടു;- വീണാൾ...
അരുമ-യോടെന്നെ മുത്തും തിരുവായിൽ നിന്നൊഴുകി-
വരുന്ന തേനും പാലുമാം പരമ ഭോജ്യം
പരിപൂർണ്ണമായ് പൈദാഹം വിരവോ-ടൊഴിച്ചെന്നുള്ളിൽ
പരമാനന്ദം തരുമെ- പരമ-കാന്താ!
അരുമ-കാന്തയായുൾവെന്തു- തിരുമുന്നിതാ നിന്നു നിൻ
തിരുവായടഞ്ഞതെന്തെ-ന്നലറി കൊണ്ടു;- വീണാൾ...
എന്നിൽ വച്ചിട്ടുള്ളോരു-നിന്നുള്ളിലെ പ്രിയത്താൽ
കണ്ണേ! പ്രിയേ!എൻ പ്രാവേ! എന്നു ചൊല്ലി
എന്നി-രു കന്നങ്ങളിൽ വന്നു ചുംബനം ചെയ്തു
എന്നുള്ളെല്ലാം കവരും വണ്ണ-മയ്യോ!
എന്നെ-ത്താങ്ങിത്തഴുകും പൊന്നിൻ കരങ്ങളയ്യോ!
പൊന്നേ! ക്രൂശിൽ വിരിപ്പാൻ-വന്നോ? സംഗതിയെന്നു;- വീണാൾ...